بسیاری از خوانندگان آگاهند که ما
جنبشی بنام کتابسوزان بپا داشتهایم و برآنیم که هرچه گستردهترش گردانیم. در این
زمینه کسانی نیندیشیده و نسنجیده رنجیدگیهایی نمودهاند ولی از میان این رنجیدگان
یک تن (آری ، یک تن هم) در این سالهای دراز ندیدهایم که درپی آن باشد که ما در
این باره چه میگوییم و آنگاه اگر سخنان ما راست نیست ، گفتاری یا کتابی نویسد و
گفتههای ما را در این زمینه آورده ایرادهایی را که به آنها دارد نویسد یا در
سخنرانیای گوید.
بسا کسانی گویند در هفتاد سالی که
ایران با خودکامگی و سانسور روبرو بوده ، کسی نمییارسته در این زمینه سخنی بگوید
یا بنویسد. بسیار خوب ، دربارهی ده سال اخیر چه گوییم که با بنیاد یافتن اینهمه
کانالهای تلویزیونی بیرون کشور یا پایگاههای اینترنتی که سخنرانان یا نویسندگان میتوانستند
بدستیاری آنها آزادانه سخن گویند ، هیچکس به این زمینه نپرداخته است؟!.
رو تُرش گردانیدن و چهره در هم کشیدن
، پاسخی به سخنان ما نتواند بود.[1] این تنها نشان دهندهی کمژرفایی اندیشههای
آن کسان است.
ما سخنان خود را بار دیگر میآوریم و
چشم داریم تا خردمندان ایران و جهان در این باره بداوری برخیزند.
